domingo, 21 de febrero de 2016

Convertido en un Pereira muy tabucchiano








Convertido en un Pereira muy tabucchiano, me consuelo de la muerte creando pseudo-esquelas como homenajes post-mortem (a diferencia de Pereira):

Señor Eco, nos vemos en la próxima lectura.


sábado, 20 de febrero de 2016

Creo que aquello en lo que nos 


Creo que aquello en lo que nos convertimos depende de lo que nuestros padres nos enseñan en pequeños momentos, cuando no están intentando enseñarnos. Estamos hechos de pequeños fragmentos de sabiduría.

Umberto Eco

viernes, 15 de enero de 2016

cartes d'amor, ridícules, com pessoanament corresponent

Amb 40 anys encara rebo cartes d'amor, ridícules, com pessoanament corresponent (sino, no serien cartes de amor). Manuscrites i escrites en pressa (tal i com tambè corresponent a les cartes d'amor ridícules)... paraules plenes de refèrencies, de paraules que resonen i de hipertexts que evoquen temps passats, presents i futurs...

gràcies per les cartes d'amor, ridícules, com pessoanament corresponent.


sábado, 21 de marzo de 2015

periodontitis

Mis dientes esperan, educada y tranquilamente en una fila desordenada, su turno para desparecer definitivamente de mi boca.

Así da gusto sufrir periodontitis, o comúnmente conocida como piorrea.

jueves, 1 de enero de 2015

mundisueños

1 de enero. 7:30 de la mañana. Me levanto, algo somnoliento pero feliz y sin resaca. Cambio a mi hija, me tomo un café con leche y me fumo el primer cigarrillo del día. 

Unos minutos más tarde saco a pasear a mi perra (de custodio compartida), fumando el segundo cigarrillo. Las calles están desiertas, ni siquiera hay borrachos porque ya no es esa hora que mezcla al borracho y al madrugador.

En casa de nuevo. Segundo café. Cojo el libro de Lázaro Covadlo para seguir con la relectura de sus cuentos (¡benditas relecturas!). De fondo acompaña una selección de blues acústico.

Llego al cuento titulado "Mundisueños" y leo lo siguiente:

El futuro constituía un tiempo muy importante, tal vez el más importante de todos. Había que prepararlo bien, puesto que allí suele transcurrir gran parte de nuestra vida. Lo principal era estudiar, estudiar mucho para ser alguien. De niño prácticamente no eres nadie, sólo de mayor -siempre y cuando se haya estudiado lo suficiente para ser alguien- la gente empieza a tener entidad. 

Mi hija sigue durmiendo, sin identidad, preocupada sólo de recordar sus sueños en su mundisueños...

miércoles, 3 de diciembre de 2014

y dónde estaban

Y en Woodstock, ¿dónde estaban los Beatles? Recogiendo colillas del suelo, seguro...

Otra de las citas apócrifas (y siempre citables) de mi bien querida, después de escuchar Stand by me (en versión de John Lennon) y seguir con Janis Joplin